ZARZĄDZENIE MINISTRA TRANSPORTU I GOSPODARKI MORSKIEJ z dnia 19 grudnia 1991 r. w sprawie przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych. (M.P. z dnia 29 stycznia 1992 r.

 

Na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 3-7 i ust.5 ustawy z dnia 7 marca 1950 r. o żegludze i spławie na śródlądowych drogach wodnych (Dz. U. z 1952 r. Nr 26, poz. 182, z 1960 r. Nr 29, poz. 163, z 1988 r. Nr 41, poz. 324 i z 1989 r. Nr 35, poz. 192) zarządza się, co następuje:

§ 1. Wprowadza się przepisy żeglugowe na śródlądowych drogach wodnych, stanowiące załącznik do zarządzenia.

§ 2. Tracą moc:
1) zarządzenie Ministra Komunikacji z dnia 11 marca 1975 r. w sprawie uprawiania żeglugi i spławu na śródlądowych drogach wodnych (Monitor Polski Nr 10, poz. 59),
2) zarządzenie Ministra Komunikacji nr 44 z dnia 11 marca 1975 r. w sprawie przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych (Dz. Urz. Ministerstwa Komunikacji Nr 9, poz. 68, z 1977 r. Nr 17, poz. 148, z 1984 r. Nr 9, poz. 77 i z 1985 r. Nr 6, poz. 49).

§ 3. Zarządzenie wchodzi w życie z dniem 15 marca 1992 r.

(Tekst przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych zawiera załącznik do niniejszego numeru)
 
Załącznik
PRZEPISY ŻEGLUGOWE NA ŚRÓDLĄDOWYCH DROGACH WODNYCH

Rozdział 1
Przepisy ogólne
Zasięg obowiązywania
§ 1. Niniejsze przepisy obowiązują na śródlądowych drogach wodnych, uznanych za żeglugowe na mocy odrębnych przepisów.

Znaczenie określeń

§ 2. Użyte w niniejszych przepisach określenie:
1) statek - oznacza statek żeglugi śródlądowej, w tym mały statek lub prom, a także urządzenie pływające i statek morski,
2) statek o napędzie mechanicznym - oznacza każdy statek wprowadzany w ruch przez maszynę, z wyjątkiem statków, których maszyna jest używana tylko do małych przemieszczeń (w portach lub miejscach załadunku i wyładunku) albo do zwiększenia sterowności statków,
3) statek żaglowy - oznacza każdy statek poruszający się za pomocą żagli; statek poruszający się równocześnie za pomocą żagli i maszyny uważany jest za statek o napędzie mechanicznym,
4) mały statek - oznacza statek, którego długość kadłuba jest mniejsza niż 15 m; do małych statków nie zalicza się, niezależnie od ich wymiarów, statków dopuszczonych do przewozu więcej niż 12 pasażerów bądź takich, które są promami albo prowadzą zestaw złożony ze statków nie będących małymi statkami lub są przystosowane do prowadzenia zestawu.
5) urządzenie pływające - oznacza statek posiadający urządzenia mechaniczne i przeznaczony do robót na drogach wodnych i w portach, a w szczególności: pogłębiarkę, kafar, dźwig pływający itp.
6) inny obiekt pływający - oznacza konstrukcję pływającą, normalnie nie przeznaczoną do przemieszczania się, a w szczególności: przystań, zakład kąpielowy, dok, hangar do małych statków itp.,
7) scalone materiały pływające - oznacza tratwy, sprzężone łodzie flisackie, beczki itp. przystosowane do pływania i nie będące statkami lub innymi obiektami pływającymi,
8) prom - oznacza statek zakwalifikowany przez inspektorat jako prom i służący do przewozu osób i ładunków przez drogę wodną,
9) barka pchana - oznacza statek zbudowany lub przystosowany do przemieszczania w zestawie pchanym,
10) barka statku morskiego - oznacza barkę pchaną, skonstruowaną do przewożenia jej przez statek morski i do pływania po drogach wodnych,
11) zestaw - oznacza łącznie zestaw holowany, pchany i sprzężony,
12) zestaw holowany - oznacza formację składającą się z jednego lub więcej statków, innych obiektów pływających lub scalonych materiałów pływających, holowanych przez jeden (lub więcej) statek o napędzie mechanicznym, zwany holownikiem,
13) zestaw pchany - oznacza sztywno lub elastycznie połączoną formację, składającą się ze statków, z których przynajmniej jeden znajduje się przed statkiem o napędzie mechanicznym, zapewniającym poruszanie się zestawu, zwany pchaczem,
14) zestaw sprzężony - oznacza formację składającą się ze statków połączonych burtami, z których żaden nie znajduje się przed statkiem o napędzie mechanicznym, napędzającym formację,
15) na postoju - oznacza statek, inny obiekt pływający lub scalone materiały pływające stojące pośrednio lub bezpośrednio na kotwicy lub przycumowane do brzegu,
16) w ruchu - oznacza statek, inny obiekt pływający lub scalone materiały pływające nie stojące pośrednio albo bezpośrednio na kotwicy, nie przycumowane do brzegu i nie osiadłe na mieliźnie; dla statków, innych obiektów pływających i scalonych materiałów pływających w ruchu określenie "zatrzymać się" oznacza zatrzymanie w stosunku do lądu,
17) statek zajęty połowem - oznacza statek łowiący sieciami, sznurami haczykowymi, włokami lub innymi narzędziami połowu, które ograniczają jego zdolność manewrową; określenie to nie obejmuje statku łowiącego włóczonymi sznurami haczykowymi lub innymi narzędziami połowu, które nie ograniczają zdolności manewrowej,
18) białe światło, czerwone światło, zielone światło, żółte światło, niebieskie światło - oznacza światła, których barwy odpowiadają ustaleniom załącznika nr 4,
19) jaskrawe światło, jasne światło, zwykłe światło - oznacza światła, których natężenia odpowiadają ustaleniom załącznika nr 4,
20) migające światło - oznacza rytmiczne światło z powtarzającymi się nieprzerwanie błyskami, w liczbie od 50 do 60 na minutę,
21) krótki dźwięk - oznacza dźwięk trwający około 1 sekundy; długi dźwięk - oznacza dźwięk trwający około 4 sekund; przerwy między kolejnymi następującymi po sobie dźwiękami powinny trwać około 1 sekundy.
22) seria bardzo krótkich dźwięków - oznacza serię co najmniej sześciu dźwięków, trwających około 0,25 sekundy każdy, przedzielonych przerwami trwającymi około 0,25 sekundy,
23) trzytonowy sygnał dźwiękowy - oznacza trzykrotnie powtarzający się sygnał składający się z trzech dźwięków różnej tonacji, następujących bezpośrednio jeden po drugim, trwających łącznie około 2 sekund; częstotliwość dźwięków powinna znajdować się w przedziale od 165 do 297 herców, a między najwyższymi i najniższymi dźwiękami różnica powinna wynosić dwa pełne tony; każda składająca się z trzech dźwięków seria powinna rozpoczynać się od niskiego tonu i kończyć się wysokim tonem,
24) noc - oznacza okres między zachodem i wschodem słońca,
25) dzień - oznacza okres między wschodem i zachodem słońca,
26) pomoc holownicza - oznacza pomoc udzielaną przez statek lub statki o napędzie mechanicznym w przemieszczaniu statku lub zestawu, znajdującą się czasowo na czele statku lub zestawu,
27) wypadek żeglugowy - oznacza zdarzenie związane z ruchem lub postojem statków, w związku z którym nastąpiła śmierć lub trwała utrata zdrowia człowieka albo nastąpiło uszkodzenie mienia lub też nastąpiło nie dające się natychmiast usunąć zakłócenie ruchu żeglugowego,
28) rejon śluzy - oznacza akweny, które - jeżeli nie są specjalnie oznakowane znakiem żeglugowym C.4. (załącznik nr 7) - znajdują się bezpośrednio powyżej i poniżej, aż do końca urządzeń cumowniczych,
29) statek pasażerski - oznacza statek, który jest zbudowany lub przystosowany do przewozu więcej niż 12 pasażerów,
30) głębokość tranzytowa - oznacza najmniejszą głębokość szlaku żeglugowego określonego odcinka drogi wodnej,
31) inspektorat - oznacza właściwy terytorialnie inspektorat żeglugi śródlądowej,
32) administracja drogi wodnej - oznacza właściwą terytorialnie okręgową dyrekcję gospodarki wodnej.

Kierownik statku
§ 3. 1. Statek lub scalone materiały pływające z wyjątkiem tych, które w myśl § 9 nie wymagają załogi, powinny być kierowane przez osobę, zwaną dalej "kierownikiem", posiadającą odpowiednie kwalifikacje stwierdzone dokumentem wydanym zgodnie z obowiązującymi przepisami.
2. Zestaw powinien być kierowany przez osobę, zwaną dalej "kierownikiem zestawu", posiadającą odpowiednie kwalifikacje stwierdzone dokumentem wydanym zgodnie z obowiązującymi przepisami.
3. Kierownikiem zestawu jest:
1) kierownik statku o napędzie mechanicznym, jeżeli w skład zestawu wchodzi jeden statek o napędzie mechanicznym,
2) kierownik pierwszego holownika, jeżeli w zestawie holowanym na czele idą dwa holowniki lub więcej, jeden za drugim; jeżeli na czele zestawu holowanego idzie statek o napędzie mechanicznym, udzielający czasowo pomocy holowniczej, kierownikiem zestawu holowanego jest kierownik drugiego statku,
3) Kierownik statku lub holownika, który stanowi główną siłę napędową, jeżeli w zestawie holowanym na czele idą dwa (lub więcej) holowniki obok siebie albo jeżeli w zestawie sprzężonym znajdują się dwa (lub więcej) statki o napędzie mechanicznym i jeden ze statków lub holowników stanowi główną siłę napędową,
4) w innych przypadkach niż określone w pkt 1-3 - osoba wyznaczona spośród kierowników statków wchodzących w skład zestawu holowanego lub sprzężonego.
4. W czasie ruchu statku lub pracy urządzenia pływającego kierownik powinien przebywać na statku lub urządzeniu pływającym.
5. Kierownik jest odpowiedzialny za przestrzeganie niniejszych przepisów na swoim statku, zestawie lub scalonych materiałach pływających. Kierownicy statków wchodzących w skład zestawu holowanego lub sprzężonego powinni wykonywać polecenia kierownika zestawu. W uzasadnionych sytuacjach kierownicy statków zestawu holowanego lub sprzężonego powinni podejmować samodzielnie działania w celu prawidłowego prowadzenia swojego statku i uniknięcia wypadku żeglugowego. Jeżeli okoliczności powodują konieczność wspólnej żeglugi dwóch lub więcej statków bądź zestawów (np. za pomocą lodołamacza), to wzajemne stosunki pomiędzy kierownikami tych statków i zestawów określa inspektorat.
6. Inne obiekty pływające powinny znajdować się pod nadzorem osób, które są odpowiedzialne za przestrzeganie niniejszych przepisów na tych obiektach.
7. Przepis ust. 4 dotyczy również kierownika statku, któremu udziela pomocy lodołamacz. Kierownik lodołamacza jest kierownikiem takiego zespołu.
8. Przed rozpoczęciem rejsu kierownik statku powinien dokonać wszelkich przygotowań zapewniających bezpieczeństwo ruchu żeglugowego. W szczególności powinien zebrać wiarygodne informacje o warunkach na drodze wodnej, którą ma przebyć statek, oraz poczynić starania, aby statek w chwili rozpoczęcia podróży był sprawny i bezpieczny.

Obowiązki załogi oraz innych osób przebywających na pokładzie

§ 4. 1. Członkowie załogi powinni wykonywać polecenia kierownika w ramach nałożonych na niego obowiązków. W szczególności powinni współdziałać w przestrzeganiu niniejszych przepisów i innych przepisów obowiązujących na statku.
2. Wszystkie inne osoby znajdujące się na statku powinny wykonywać polecenia wydawane przez kierowników w zakresie bezpieczeństwa żeglugi i porządku na statku.
3. Bezpieczeństwo żeglugi nie może być zagrożone przemęczeniem załogi.

Ogólny obowiązek zachowania ostrożności

§ 5. 1. W razie braku odpowiednich postanowień w niniejszych przepisach lub innych obowiązujących przepisach, kierownik powinien przedsięwziąć wszelkie środki ostrożności wynikające z zasad dobrej praktyki żeglarskiej w celu zapobieżenia w szczególności:
1) zagrożeniu bezpieczeństwa życia ludzkiego,
2) uszkodzeniu statków, scalonych materiałów pływających, brzegów oraz wszelkiego rodzaju budowli i urządzeń znajdujących się na drodze wodnej lub w jej bezpośredniej bliskości,
3) tworzeniu przeszkód dla ruchu żeglugowego.
2. Przepis ust. 1 dotyczy także osób, które pełnią nadzór nad innymi obiektami pływającymi.

Postępowanie w szczególnych sytuacjach

§ 6. W celu uniknięcia bezpośrednio grożącego niebezpieczeństwa kierownik statku powinien przedsięwziąć wszelkie środki ostrożności podyktowane sytuacją, łącznie z odstąpieniem od przestrzegania niniejszych przepisów.

Korzystanie z drogi wodnej

§ 7. 1. Długość, szerokość, nadwodna wysokość, zanurzenie i prędkość statków, zestawów scalonych materiałów pływających i innych obiektów pływających powinny odpowiadać danym technicznym drogi wodnej i budowli wodnych.
2. Dopuszczalne wymiary statków i zestawów oraz największą liczbę statków w zestawie holowanym, jak również dopuszczalne zanurzenie w stosunku do głębokości tranzytowej oraz dopuszczalną prędkość ruchu i dopuszczalną moc głównych maszyn napędowych dla poszczególnych dróg wodnych lub ich odcinków ustalają inspektoraty w przepisach miejscowych, w uzgodnieniu z administracją drogi wodnej.

Największe załadowanie statków i największa liczba pasażerów

§ 8. 1. Linia wodna statku po jego załadowaniu nie może znajdować się powyżej dolnej krawędzi znaku wolnej burty.
2. Rozmieszczenie ładunków nie może zagrażać stateczności statku i wytrzymałości jego kadłuba oraz ograniczać widzialności ze sterowni statku.
3. Statki przeznaczone do przewozu pasażerów nie mogą przyjmować na pokład więcej pasażerów, niż jest to określone w ich świadectwie zdolności żeglugowej, wydanym przez inspektorat.

Załogi statków i scalonych materiałów pływających

§ 9. 1. Statki i scalone materiały pływające z wyjątkiem statków zestawu pchanego, poza pchaczem, powinny posiadać załogę w składzie i o kwalifikacjach zapewniających bezpieczeństwo żeglugi i osób znajdujących się na pokładzie. Statki bez napędu mechanicznego połączone burtami, idące w zestawie sprzężonym lub holowanym i niektóre statki zestawu holowanego, holowane jeden za drugim, sztywno połączone, oraz niektóre scalone materiały pływające mogą nie posiadać załogi, jeżeli inne z nimi połączone burtami lub sztywno połączone holowane statki posiadają załogę w składzie i o kwalifikacjach zapewniających bezpieczeństwo załogi i znajdujących się na pokładzie osób.
2. Skład załóg statków i ich kwalifikacje powinny być następujące:
1) na statkach o długości do 80 m, na zestawach pchanych o długości do 80 m i szerokości do 20 m oraz na zestawach pchanych jednokolumnowych o długości do 120 m, pozostających w ruchu przez czas nie dłuższy niż 12 godzin w ciągu doby, załoga powinna składać się co najmniej z kierownika, bosmana i marynarza; jeden z członków załogi powinien posiadać dokument uprawniający do obsługi maszyn napędowych,
2) na statkach o długości mniejszej niż 60 m inspektorat może ustalić, uwzględniając bezpieczeństwo żeglugi, inny wymagany skład załogi, zarówno co do liczby osób, jak i ich kwalifikacji,
3) na statkach i zestawach pchanych o wymiarach większych niż określone w pkt 1, na statkach pasażerskich i szkolnych oraz na wszystkich innych statkach i na scalonych materiałach pływających, a także na wszystkich statkach pozostających w ruchu przez czas dłuższy niż 12 godzin w ciągu doby, minimalny wymagany skład załogi określa inspektorat, uwzględniając bezpieczeństwo żeglugi,
4) skład i kwalifikacje załóg statków sportowych i turystycznych określają odrębne przepisy.

Obsługa steru

§ 10. 1. Urządzenie sterowe w czasie ruchu powinno być obsługiwane przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje oraz wiek co najmniej 18 lat. Przepis ten nie dotyczy małych statków sportowych i turystycznych.
2. Dla bezpiecznego sterowania sternik powinien mieć zapewnioną możliwość odbierania i wydawania komend, a także prowadzenia obserwacji we wszystkich kierunkach oraz odbierania sygnałów dźwiękowych.
3. Jeżeli sytuacja tego wymaga, na statku powinien znajdować się obserwator odbierający i przekazujący sterownikowi sygnalizacje wzrokowe, dźwiękowe oraz informacyjne o warunkach miejscowych.

Dokumenty statku

§ 11. 1. Z zastrzeżeniem ust. 2, na statku powinny się znajdować następujące dokumenty:
1) świadectwo zdolności żeglugowej,
2) świadectwo pomiarowe, jeżeli statek przeznaczony jest do przewozu ładunków,
3) karta rejestracyjna statku,
4) dziennik pokładowy - tylko na statkach o napędzie mechanicznym
oraz inne dokumenty wymagane odrębnymi przepisami, umowami i porozumieniami międzynarodowymi.
2. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, na małym statku powinny się znajdować dokumenty określone w ust. 1 pkt 1 i 3.
3. Na scalonych materiałach pływających powinno znajdować się zaświadczenie o zdolności żeglugowej, wydane zgodnie z § 22.
4. Wymagane dokumenty powinny być przechowywane na statku i udostępniane osobom uprawnionym do kontroli.
5. Dokumenty barek pchanych wchodzących w skład zestawu pchanego mogą znajdować się u armatora. Barki te powinny mieć na prawej burcie, w części rufowej w dostępnym miejscu, na trwałe przymocowaną, metalową tabliczkę zawierającą dane dotyczące: numeru rejestracyjnego, numeru i terminu ważności świadectwa zdolności żeglugowej oraz nazwę organu, który je wystawił. Tabliczka powinna mieć wymiary nie mniejsze niż: długość - 120 mm, szerokość - 60 mm, a wysokość gwarantowanych liter - 6 mm. Na tabliczce powinien znajdować się znak organu, który wystawił dokumenty wyszczególnione na niej, stwierdzający wiarygodność tych danych.
6. Jeżeli barki pchane powinny mieć dokumenty, to mogą one być zastąpione fotokopią uwierzytelnioną przez organ, który je wystawił, i powinny znajdować się na pchaczu.

Obowiązek posiadania przepisów żeglugowych

§ 12. Na statku i scalonych materiałach pływających powinien znajdować się egzemplarz niniejszych przepisów oraz egzemplarz przepisów miejscowych dla drogi wodnej, na której odbywa się rejs. Przepis ten nie dotyczy statków bez załogi oraz statków i scalonych materiałów pływających, które zostały zwolnione przez inspektorat od obowiązku posiadania przepisów.

Niebezpieczne przedmioty na statku, zagubienie przedmiotów, przeszkody

§ 13. 1. Zabrania się wystawiania za burty statków, scalonych materiałów pływających i innych obiektów pływających przedmiotów mogących stanowić niebezpieczeństwo dla statków, scalonych materiałów pływających i innych obiektów pływających, jak również dla budowli na drodze wodnej i na jej brzegach.
2. Podniesione kotwice nie mogą znajdować się poniżej poziomu dna statku lub dolnej płaszczyzny scalonych materiałów pływających.
3. Jeżeli statek, scalone materiały pływające lub inny obiekt pływający zgubi jakikolwiek przedmiot mogący stanowić przeszkodę lub niebezpieczeństwo dla żeglugi, kierownik lub osoba odpowiedzialna za inny obiekt pływający powinien niezwłocznie powiadomić o tym inspektorat i wskazać miejsce zagubienia przedmiotu. Ponadto powinien oznakować to miejsce zgodnie z przepisami.
4. Jeżeli kierownik statku lub scalonych materiałów pływających zauważy przeszkodę na drodze wodnej, której nie może usunąć we własnym zakresie, powinien powiadomić o tym inspektorat lub administrację drogi wodnej i wskazać miejsce, w którym ta przeszkoda została wykryta, oraz informować inne statki lub scalone materiały pływające o powstałym zagrożeniu.

Ochrona znaków żeglugowych

§ 14. 1. Zabrania się wykorzystywania znaków żeglugowych, pływających i brzegowych, do cumowania lub przeciągania statków, jak również ich uszkadzania, przemieszczania, niszczenia bądź czynienia niezdolnymi do użytku zgodnie z ich przeznaczeniem.
2. Jeżeli nastąpi uszkodzenie lub przesunięcie znaku żeglugowego przez statek lub scalone materiały pływające, kierownik powinien niezwłocznie powiadomić o tym inspektorat.
3. Jeżeli kierownik zauważy uszkodzenie znaku żeglugowego lub jego przesunięcie, powinien niezwłocznie zawiadomić o tym inspektorat lub administrację drogi wodnej oraz informować zbliżające się statki.

Ochrona budowli wodnych

§ 15. 1. Jeżeli statek lub scalone materiały pływające uszkodzą budowlę wodną, kierownik powinien niezwłocznie powiadomić o tym inspektorat i administrację drogi wodnej.
2. Zabrania się uszkodzenia budowli i urządzeń wodnych oraz powodowania szkód w umocnieniach brzegowych, w szczególności przez przenoszenie elementów tych umocnień, robienie wykopów, wbijanie pali lub łomów albo rzucanie kotwic. Zetknięcia statku z budowlami wodnymi powinny być łagodzone przez użycie miękkich odbijaczy.
3. W czasie prób pędników w ruchu i w czasie manewrów dochodzenia lub podchodzenia statki z napędem mechanicznym powinny zachować odpowiednią odległość rufy od brzegu, aby nie powodować uszkodzeń budowli, dna lub umocnień brzegowych prądem zaśrubowym.
4. Próby maszyn na postoju mogą być wykonywane tylko na akwenach wyznaczonych przez inspektorat.

Zakaz zanieczyszczania dróg wodnych płynami i przedmiotami stałymi

§ 16. 1. Zabrania się wrzucania, wlewania lub wprowadzania do drogi wodnej przedmiotów i substancji, mogących stanowić przeszkodę lub niebezpieczeństwo dla żeglugi bądź innych użytkowników drogi wodnej albo zanieczyszczać drogę wodną.
2. W szczególności zabrania się wlewać lub dopuszczać do wycieku drogi wodnej ropy naftowej lub materiałów ropopochodnych i innych odpadów. W razie zanieczyszczenia drogi wodnej wymienionymi wyżej materiałami, kierownik powinien niezwłocznie zawiadomić o tym inspektorat i administrację drogi wodnej oraz wskazać miejsca i charakter zanieczyszczenia.
3. W razie zauważenia wprowadzenia lub obecności na drodze wodnej przedmiotów lub substancji, o których mowa w ust. 1, należy zawiadomić organy określone w ust. 2.
4. Ustalenia zawarte w ust. 1-3 nie naruszają odrębnych przepisów dotyczących ochrony wód.

Ratownictwo i udzielanie pomocy

§ 17. 1. W każdym wypadku żeglugowym powodującym zagrożenie życia lub zdrowia osób znajdujących się na statku lub scalonych materiałach pływających kierownik powinien niezwłocznie podjąć wszelkie możliwe działania dla ratowania zagrożonych osób.
2. Kierownik statku lub scalonych materiałów pływających, na którym wydarzył się wypadek żeglugowy, oraz każdy kierownik innego statku lub scalonych materiałów pływających znajdującego się w pobliżu statku, na którym wydarzył się wypadek zagrażający zdrowiu lub życiu ludzkiemu, grożący zatonięciem, zniszczeniem ładunku lub zatarasowaniem drogi wodnej, powinien przy zachowaniu ostrożności i bezpieczeństwa ludzi podjąć wszelkie możliwe działania dla ratowania ludzi i mienia oraz uniknięcia szkód.

Wypadki żeglugowe. Statki osiadłe na mieliźnie lub zatopione

§ 18. 1. Kierownik statku zatopionego lub osiadłego na mieliźnie albo kierownik zatopionych, osiadłych na mieliźnie lub rozerwanych scalonych materiałów pływających powinien o tym zdarzeniu powiadomić inspektorat. Kierownik lub członek załogi powinien pozostać na statku lub w pobliżu miejsca powstałego wypadku żeglugowego do czasu otrzymania odpowiednich dyspozycji.
2. Jeżeli wypadek żeglugowy zdarzył się na szlaku żeglownym lub w jego pobliżu, to kierownik powinien wystawić posterunek uprzedzający zbliżające się statki o powstałym zagrożeniu oraz wystawić sygnalizację określoną w § 52 lub w § 64.
3. Jeżeli wypadek żeglugowy wydarzył się przy przejściu przez śluzę lub w rejonie śluzy, kierownik powinien niezwłocznie zawiadomić o tym obsługę śluzy.
4. Kierownik statku lub scalonych materiałów pływających albo osoba odpowiedzialna za inny obiekt pływający powinni zawiadamiać niezwłocznie inspektorat o każdym innym, nie wyszczególnionym powyżej wypadku żeglugowym, w którym uczestniczył ich statek, scalone materiały pływające lub inny obiekt pływający.

Obowiązek uwolnienia szlaku żeglownego

§ 19. 1. Jeżeli w wyniku wypadku żeglugowego lub zagubienia przedmiotu może wystąpić zagrożenie częściowego lub całkowitego zatarasowania szlaku żeglownego, kierownik statku lub scalonych materiałów pływających powinien podjąć działania zmierzające do uwolnienia szlaku żeglownego.
2. Obowiązek określony w ust. 1 spoczywa również na kierowniku statku, któremu zagraża niebezpieczeństwo zatonięcia lub utraty zdolności manewrowej.

Zalecenia doraźne

§ 20. Kierownicy, jak również osoby odpowiedzialne za inne obiekty pływające powinni stosować się do zaleceń i dyspozycji doraźnych w zakresie porządku i bezpieczeństwa żeglugi, wydanych przez przedstawiciela inspektoratu.

Kontrola i inspekcje

§ 21. Kierownicy, jak również osoby odpowiedzialne za inne obiekty pływające powinni umożliwić przedstawicielom inspektoratów lub innych kompetentnych organów przeprowadzenie kontroli lub inspekcji, związanych z przestrzeganiem przepisów obowiązujących na drogach wodnych.

Przewozy specjalne

§ 22. 1. W rozumieniu niniejszych przepisów za przewóz specjalny uważa się ruch po drogach wodnych:
1) statków lub zestawów, które nie odpowiadają przepisom określonym w § 7 i 9,
2) scalonych materiałów pływających i innych obiektów pływających.
2. Przewozy specjalne mogą odbywać się wyłącznie na podstawie odrębnego zezwolenia, wydanego przez inspektorat.
3. Przewozy specjalne powinny odbywać się zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu.
4. Dla każdego przewozu specjalnego musi być wyznaczony kierownik odpowiadający wymogom § 3 oraz skład załogi zgodnie z wymogami § 9.

Miejscowe przepisy żeglugowe dla poszczególnych dróg wodnych

§ 23. Kierownicy statków, scalonych materiałów pływających i osoby odpowiedzialne za inne obiekty pływające powinni przestrzegać, niezależnie od niniejszych przepisów, również miejscowych przepisów żeglugowych dla poszczególnych dróg wodnych, wydanych przez właściwe terytorialnie inspektoraty w porozumieniu z administracją drogi wodnej.

Organizacja imprez na wodzie

§ 24. Organizowanie zawodów sportowych oraz wszelkich innych imprez na wodzie, które mogą zakłócić porządek i bezpieczeństwo na drodze wodnej lub stworzyć utrudnienie dla ruchu żeglugowego, wymaga pisemnego zezwolenia inspektoratu, wydanego w uzgodnieniu z administracją drogi wodnej, oraz powiadomienia właściwych organów.

Rozdział 2
Znaki rozpoznawcze, podziałki zanurzenia i pomiary statków

Znaki rozpoznawcze statków nie zaliczonych do małych statków

§ 25. 1. Statek, z wyjątkiem małego statku, powinien być oznaczony na kadłubie lub na tablicach trwale przymocowanych następującymi znakami rozpoznawczymi:
1) nazwą statku lub znakiem armatora: nazwę statku umieszcza się na obydwu burtach statku: na statkach o napędzie mechanicznym nazwa statku powinna być umieszczona tak, aby była widoczna również z tyłu: jeżeli nazwa statku prowadzącego zestaw sprzężony lub nazwa pchacza prowadzącego zestaw pchany są zasłonięte przez statki zestawu, to nazwy te należy umieścić dodatkowo na tablicach w taki sposób, aby były widoczne w wymaganych kierunkach; jeżeli statek nie ma nazwy, a jego armator nie ma znaku to nazwę statku zastępuje się nazwą lub skrótem nazwy armatora (właściciela) statku, za którym w razie potrzeby umieszcza się numer ewidencyjny albo rejestracyjny oraz literę lub grupę liter rozpoznawczych kraju, w którym znajduje się port macierzysty statku lub miejsce rejestracji statku (załącznik nr 1),
2) nazwę portu macierzystego lub miejsca rejestracji, które umieszcza się na obydwu burtach lub na rufie statku; obok nazwy portu powinna znajdować się litera lub grupa liter rozpoznawczych kraju, w którym znajduje się port macierzysty statku lub miejsce rejestracji statku (załącznik nr 1).
2. Obok znaków rozpoznawczych określonych w ust. 1:
1) na każdym statku przeznaczonym do przewozu towarów powinna być uwidoczniona jego ładowność w tonach; napis ten umieszcza się na obydwu burtach statku lub na trwałych tablicach,
2) na każdym statku przeznaczonym do przewozu pasażerów powinna być uwidoczniona maksymalna dopuszczalna liczba pasażerów; napis ten umieszcza się na pokładzie statku, w dobrze widocznym miejscu.
3. Określone w ust. 1 i 2 znaki powinny być czytelne i estetyczne. Napisy wykonane nieścieralną farbą olejną uważa się za wystarczające. Napisy powinny być wykonane w kolorze jasnym na ciemnym tle lub w kolorze ciemnym na jasnym tle. Wysokość liter powinna wynosić co najmniej 20 cm dla znaków nazwy statku i co najmniej 15 cm dla pozostałych znaków. Szerokość liter i grubość napisów powinna być proporcjonalna do ich wysokości.
4. Statki morskie czasowo przebywające na śródlądowych drogach wodnych nie muszą spełniać przepisów niniejszego rozdziału, powinny jedynie uwidocznić przewidziane dla nich znaki rozpoznawcze.
5. Poza znakami rozpoznawczymi określonymi w ust. 1-4 statki przechodzące przez śluzy lub pochylnie powinny mieć uwidocznione z obydwu stron napisy podające ich największą długość i szerokość.

Znaki rozpoznawcze małych statków

§ 26. 1. Na małym statku powinien być uwidoczniony numer rejestracyjny. Jeżeli numer rejestracyjny nie jest wymagany przepisami, mały statek powinien być oznakowany:
2) nazwą statku lub innym znakiem rozpoznawczym, nazwiskiem i miejscem zamieszkania właściciela statku.
2. Znaki określone w ust. 1 powinny być widoczne na zewnątrz statku. Napisy powinny być czytelne i trwałe, o wysokości co najmniej 10 cm. Napisy wykonane farbą olejną lub naklejone z innych niezmywalnych materiałów uważa się za wystarczające. Jeżeli statek nie ma nazwy lub innego znaku rozpoznawczego, to powinien mieć uwidocznioną nazwę przedsiębiorstwa klubu lub nazwisko właściciela, do którego należy statek.
3. Nazwisko i miejsce zamieszkania właściciela statku umieszcza się na widocznym miejscu wewnątrz lub na zewnątrz statku.
4. Na łodziach należących do statku należy umieścić, na zewnątrz lub wewnątrz łodzi, nazwę statku uzupełnioną w razie potrzeby innymi znakami, umożliwiającymi ustalenie właściciela.

Pomierzanie statków

§ 27. 1. Statek przeznaczony do przywozu towarów, z wyjątkiem małych statków, powinien być pomierzony dla określenia jego wyporności przy różnych zanurzeniach.
2. Zasady i tryb pomierzania statków regulują odrębne przepisy.

Znaki dopuszczalnego zanurzenia i podziałki zanurzenia statków

§ 28. 1. Statek, z wyjątkiem małego statku, powinien być oznaczony znakami wolnej burty, określającymi dopuszczalne zanurzenie. Sposób określania dopuszczalnego zanurzenia i umieszczenia znaków wolnej burty określają odrębne przepisy. Dla statków morskich największe zanurzenie dopuszczalne w wodzie słodkiej latem jest dopuszczalnym zanurzeniem na śródlądowych drogach wodnych.
2. Statek o zanurzeniu większym niż 1 m powinien być oznakowany podziałkami zanurzenia, w sposób określony w załączniku nr 2.

Znaki rozpoznawcze kotwic

§ 29. 1. Kotwice statków, scalonych materiałów pływających i innych obiektów pływających powinny być ocechowane znakami identyfikacyjnymi (nazwą lub numerem rejestracyjnym statku). Jeżeli kotwica jest wykorzystywana na innym statku tego samego właściciela, to ocechowanie pierwotne może być zachowane.
2. Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do małych statków i do statków morskich przebywających czasowo na śródlądowych drogach wodnych.

Rozdział 3
Wzrokowa sygnalizacja statków
 
I. Przepisy ogólne

Zastosowanie i definicja
§ 30. 1. Przepisy niniejszego rozdziału zawarte w § 37-46 określają sygnalizację nocną w ruchu, a przepisy § 47-53- sygnalizację nocną na postoju. Przepisy niniejszego rozdziału zawarte w § 54-60 określają sygnalizację dzienną w ruchu, a przepisy § 61-65- sygnalizację dzienną na postoju. Przepisy § 48, 50, 53, 62 i 65 mają zastosowanie także do statków, scalonych materiałów pływających i innych obiektów pływających, jeżeli osiadły na mieliźnie.
2. Gdy warunki ograniczonej widzialności tego wymagają, sygnalizacja nocna powinna być stosowana również w dzień.
3. W rozumieniu niniejszego rozdziału zestawy pchane, których długość jest mniejsza niż 110 m lub szerokość mniejsza niż 12 m, przyjmuje się jako pojedyncze statki o napędzie mechanicznym.
4. Przewidziane w niniejszym rozdziale sygnały wzrokowe stanowią załącznik nr 3.
5. Użyte w niniejszym rozdziale określenie:
1) światło masztowe - oznacza jaskrawe białe światło, oświetlające nieprzerwanie łuk widnokręgu o kącie 225[o] i tak ustawione, aby świeciło od kierunku prosto w przód do 22,5[o] poza trawers każdej burty statku; na statkach, na których brak zasilania elektrycznego, zamiast światła jaskrawego może być stosowane światło jasne: w przypadku przepisów dotyczących obniżenia światła masztowego powinno ono być zastąpione światłem jasnym,
2) światło burtowe - oznacza jasne zielone światło z prawej burty i jasne czerwone światło z lewej burty, każde oświetlające nieprzerwanie łuk widnokręgu o kącie 112,5[o] i tak ustawione, aby świeciło od kierunku prosto w przód do 22,5[o] poza trawers odpowiedniej burty, i umieszczone nie więcej niż 1 m od burty.
3) światło rufowe - oznacza jasne lub zwykłe białe światło, oświetlające nieprzerwanie łuk widnokręgu o kącie 135[o] i tak ustawione, aby świeciło od kierunku prosto w tył do 67,5[o ]z każdej burty,
4) światło widoczne ze wszystkich stron - oznacza światło oświetlające nieprzerwanie łuk widnokręgu o kącie 360[o],
5) wysokość - oznacza wysokość nad znakiem wolnej burty, a dla statków nie posiadających znaków wolnej burty - wysokość nad poziom dopuszczalnego zanurzenia.

Światła

§ 31. Światła powinny mieć natężenie stałe i równomierne, jeżeli niniejsze przepisy nie stanowią inaczej.

Tablice i flagi

§ 32. 1. Tablice i flagi powinny mieć kształt prostokąta, jeżeli niniejsze przepisy nie stanowią inaczej.
2. Tablice i flagi nie powinny być zabrudzone lub wyblakłe.
3. Wymiary tablic i flag powinny zapewniać ich dobrą widoczność; warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli mają długość i szerokość co najmniej 1 m, a dla małych statków - co najmniej 0,6 m.

Walce, kule i stożki

§ 33. 1. Walce, kule, stożki i podwójne stożki określone w niniejszych przepisach mogą być zastąpione innymi znakami, które z dalszej odległości mają taki sam wygląd.
2. Wymienione w ust. 1 znaki nie powinny być zabrudzone lub wyblakłe.
3. Wymiary znaków powinny zapewniać ich dobrą widoczność; warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli:
1) wysokość walca jest większa niż 0,8 m, a średnica podstawy jest większa niż 0,5 m,
2) średnica kuli jest większa niż 0,6 m,
3) wysokość stożka jest większa niż 0,6 m, a średnica podstawy jest większa niż 0,6 m,
4) wysokość podwójnego stożka jest większa niż 0,8 m, a średnica podstaw jest większa niż 0,5 m.

Zabronione światła i sygnały

§ 34. 1. Nie powinno się stosować znaków i sygnałów innych niż określone w niniejszych przepisach oraz świateł i znaków, określonych w niniejszych przepisach, w okolicznościach innych niż dla nich postanowione.
2. Dopuszcza się stosowanie innych świateł i znaków, pod warunkiem że nie zostaną zrozumiane jako światła i znaki określone niniejszymi przepisami.

Światła zastępcze

§ 35. 1. W razie awarii świateł określonych w niniejszych przepisach, należy je niezwłocznie zastąpić światłami zastępczymi; światła mogą mieć mniejsze natężenie, z tym że:
1) światło jaskrawe może być zastąpione światłem jasnym,
2) światło jasne może być zastąpione światłem zwykłym.
2. Naprawa świateł o wymaganym natężeniu powinna być niezwłocznie wykonana.
3. Inspektorat w szczególnych przypadkach może zwolnić statki od posiadania świateł zastępczych.

Zabronione używanie świateł, flag, tablic i reflektorów

§ 36. 1. Zabrania się używania na statku urządzeń oświetlających i reflektorów oraz tablic, flag i innych podobnych przedmiotów, jeżeli mogą one być omyłkowo przyjęte za światła lub znaki przewidziane niniejszymi przepisami lub mogą utrudniać rozpoznanie i widoczność tych świateł lub znaków.
2. Zabrania się używania urządzeń oświetlających i reflektorów w taki sposób, aby mogły one powodować oślepianie stwarzające zagrożenie dla ruchu żeglugowego lub ruchu pojazdów w transporcie lądowym.

 
II. Sygnalizacja nocna

IIA. Sygnalizacja w ruchu

Sygnalizacja nocna pojedynczych statków o napędzie mechanicznym w ruchu

§ 37. 1. Pojedynczy statek o napędzie mechanicznym w ruchu powinien pokazywać:
1) światło masztowe w przedniej części statku, w jego osi i na wysokości co najmniej 6 m; wysokość ta może być obniżona, jednak nie poniżej płaszczyzny świateł burtowych, przy zastosowaniu światła jasnego,
2) światła burtowe umieszczone na jednakowej wysokości, w jednej linii prostopadłej do osi statku oraz co najmniej o 1 m poniżej światła masztowego i nie przed tym światłem; światła burtowe powinny być zasłonięte od strony wewnętrznej statku, tak aby zielone światło nie było widoczne z lewej burty, a światło czerwone - z prawej burty,
3) światło rufowe w rufowej części statku, w jego osi i na takiej wysokości, aby było dobrze widoczne dla statku znajdującego się za jego rufą.
2. Oprócz świateł wymienionych w ust. 1 pojedynczy statek o napędzie mechanicznym może pokazywać drugie światło masztowe w osi statku co najmniej 3 m nad pierwszym światłem i za tym światłem, w taki sposób, aby pozioma odległość między tymi światłami wynosiła więcej, niż wynosi trzykrotna wysokość położenia drugiego światła. Pojedyncze statki o napędzie mechanicznym, których długość przekracza 110 m, powinny pokazywać to drugie światło masztowe.
3. Statek o napędzie mechanicznym, który czasowo korzysta z pomocy holowniczej, powinien w dalszym ciągu pokazywać światła określone w ust. 1 i 2.
4. Podczas przejścia pod mostami stałymi lub zamkniętymi mostami zwodzonymi oraz podczas przejścia przez jazy lub śluzy i w innych miejscach o ograniczonym przejściu, statki mogą pokazywać światła masztowe określone w ust. 1 i 2 na wysokości mniejszej, pod warunkiem że nie spowoduje to niebezpieczeństwa.
5. Przepisy ust. 1-4 nie mają zastosowania do małych statków i promów.

Sygnalizacja nocna zestawów holowanych w ruchu

§ 38. 1. Holownik, a przy większej liczbie holowników idący jako pierwszy, prowadzący zestaw holowany lub statek o napędzie mechanicznym, udzielający czasowo pomocy holowniczej statkom o napędzie mechanicznym lub zestawom, powinien pokazywać:
1) dwa światła masztowe, jedno nad drugim w odstępie 1 m, w przedniej części statku, w jego osi, i górne z tych świateł na wysokości co najmniej 6 m, a dolne w miarę możliwości nie niżej niż 1 m nad światłami burtowymi; wysokość ta może być obniżona, jednak nie poniżej płaszczyzny świateł burtowych, przy zastosowaniu światła jasnego,
2) światła burtowe spełniające warunki określone w § 37 ust. 1 pkt 2,
3) żółte, zwykłe światło rufowe w miejsce światła białego, w rufowej części statku, w jego osi i na takiej wysokości, aby było dobrze widoczne ze statków holowanego zestawu, które idą za nim, lub ze statków o napędzie mechanicznym albo zestawów, którym czasowo udziela pomocy holowniczej.
2. Jeżeli na czele zestawu holowanego idą dwa (lub więcej) połączone lub nie połączone burtami holowniki albo jeżeli przed statkiem o napędzie mechanicznym lub zestawem idą dwa (lub więcej) połączone albo nie połączone burtami statki o napędzie mechanicznym, udzielające czasowo pomocy holowniczej, to każdy z nich powinien pokazywać: zamiast świateł masztowych określonych w ust. 1 pkt 1, trzy światła masztowe pionowo jedno nad drugim, w odstępach 1 m, w przedniej części statku, w jego osi i na takiej wysokości, aby najwyższe i najniższe z tych świateł spełniły warunki określone w ust. 1 pkt 1. Jeżeli statek, scalone materiały pływające i inne obiekty pływające są holowane przez dwa (lub więcej) połączone albo nie połączone burtami i idące na czele statki o napędzie mechanicznym, to każdy z tych statków powinien pokazywać światła określone w niniejszym ustępie.
3. Statki zestawu holowanego, idące za jednym (lub więcej) holownikiem, w sytuacjach określonych w ust. 1 i 2 powinny pokazywać: białe jasne światło, widoczne ze wszystkich stron, w przedniej części statku, w jego osi i na wysokości co najmniej 6 m; wysokość ta może być obniżona do 2 m przy zastosowaniu świateł zwykłych, z tym że:
1) jeżeli w zestawie jeden lub więcej z tych statków ma długość większą niż 110 m, to powinny one pokazywać drugie takie światło w tylnej części statku,
2) jeżeli w zestawie więcej niż dwa z tych statków są sprzężone burtami, to światła powinny pokazywać zewnętrzne statki ze sprzężonych burtami.
Określone wyżej światła pokazywane przez statki holowane w jednym zestawie holowanym, w miarę możliwości, powinny znajdować się na jednakowej wysokości ponad zwierciadłem wody.
4. Statek lub statki idące na końcu zestawu holowanego, poza światłami określonymi w ust. 3, powinny pokazywać światło rufowe określone w § 37 ust. 1 pkt 3. Jeżeli na końcu zestawu holowanego przemieszcza się więcej niż dwa połączone burtami statki, to tylko zewnętrzne z tych statków powinny pokazywać te światła. Nie dotyczy to małych statków przemieszczających się na końcu zestawu holowanego.
5. Podczas przejścia pod mostami stałymi lub zamkniętymi mostami zwodzonymi oraz podczas przejścia przez jazy lub śluzy i w innych miejscach o ograniczonym przejściu, statki zestawu holowanego mogą pokazywać światła określone w ust. 1 pkt 1, 2 i 3 na wysokości mniejszej, pod warunkiem że nie spowoduje to niebezpieczeństwa.
6. Jeżeli wymienione w ust. 3 statki są statkami zestawu holowanego bezpośrednio przybywającego z wód morskich lub bezpośrednio wchodzącego ze śródlądowych wód na wody morskie, to mogą one zamiast białego światła pokazywać światła burtowe i rufowe określone w § 37 ust. 1 pkt 2 i 3. Przepis ten dotyczy sytuacji, gdy zestaw holowany wychodzi lub przychodzi z wód morskich i przebywa niewielką odległość od miejsca postoju.
7. Przepisy ust. 1-6 nie mają zastosowania do małych statków holujących zestaw holowany złożony tylko z małych statków, jak również do małych statków holowanych.

Sygnalizacja nocna zestawów pchanych w ruchu

§ 39. 1. Zestaw pchany o długości większej niż 110 m lub szerokości większej niż 12 m powinien pokazywać:
1) trzy światła masztowe w przedniej części statku znajdującego się na przedzie zestawu lub w przedniej części lewego statku; gdy na przedzie zestawu znajduje się więcej statków, światła te powinny być rozmieszczone tak, aby tworzyły trójkąt równoboczny o podstawie poziomej i prostopadłej do osi zestawu: górne światło powinno znajdować się na osi statku i na wysokości co najmniej 6 m; dolne światła powinny znajdować się o 1,1 m poniżej górnego światła, a odległość między nimi powinna wynosić 1,25 m; wysokości te mogą być obniżone, jednak nie poniżej świateł burtowych, przy zastosowaniu światła jasnego,
2) światło masztowe w przedniej części każdego z pozostałych statków, którego cała szerokość jest widoczna z przodu, w jego osi i w miarę możliwości 3 m niżej niż górne światło masztowe określone w pkt 1, jednak nie niżej niż 2 m i nie poniżej świateł burtowych,
3) światła burtowe, spełniające warunki określone w § 37 ust. 1 pkt 2, położone w najszerszej części zestawu, w miarę możliwości blisko pchacza, na wysokości co najmniej 2 m, pod warunkiem że nie spowoduje to niebezpieczeństwa,
4) trzy światła rufowe na pchaczu, spełniające warunki określone w § 37 ust. 1 pkt 3, umieszczone w linii poziomej prostopadłej do osi pchacza, w odległości po 1,25 m jedno od drugiego i na takiej wysokości, aby nie były zasłonięte przez statki zestawu.
5) światło rufowe na każdym statku zestawu, poza pchaczem, którego cała szerokość jest widoczna z tyłu.
Jeżeli liczba statków jest większa niż dwa, to tylko statki zewnętrzne powinny pokazywać światło rufowe.
2. Przepisy ust. 1 mają zastosowanie również do zestawu pchanego przemieszczającego się za jednym (lub więcej) statkiem o napędzie mechanicznym, udzielającym czasowo pomocy holowniczej, z tym że światła rufowe zastępuje się światłami żółtymi.
3. Podczas przejścia pod mostami stałymi lub zamkniętymi mostami zwodzonymi oraz podczas przejścia przez jazy lub śluzy, zestaw pchany może pokazywać światła masztowe określone w ust. 1 pkt 1; wysokość może być zmniejszona, pod warunkiem że nie spowoduje to niebezpieczeństwa.

Sygnalizacja nocna zestawów sprzężonych w ruchu

§ 40. 1. Zestawy sprzężone powinny pokazywać
1) światło masztowe na każdym statku, spełniające warunki określone w § 37 ust. 1 pkt 1; jednakże na statkach bez napędu mechanicznego światło to może być zastąpione światłem białym widocznym ze wszystkich stron, określonym w § 38 ust. 3, lecz na takiej wysokości, aby nie znajdowało się wyżej niż światło statku lub statków o napędzie mechanicznym,
2) światła burtowe określone w § 37 ust. 1 pkt 2, umieszczone na zewnętrznych stronach zestawu, w miarę możliwości na jednej wysokości i co najmniej 1 m niżej niż najniższe światło ze świateł określonych w pkt 1 niniejszego ustępu,
3) światło rufowe na każdym statku zestawu, określone w § 37 ust. 1 pkt 3.
2. Przepisy ust. 1 mają zastosowanie również do zestawu sprzężonego przemieszczającego się za jednym (lub więcej) statkiem o napędzie mechanicznym, udzielającym czasowo pomocy holowniczej.
3. Podczas przejścia pod mostami stałymi lub zamkniętymi mostami zwodzonymi oraz podczas przejścia przez jazy lub śluzy i w innych miejscach o ograniczonym przejściu, zestaw sprzężony może pokazywać światła masztowe określone w ust. 1 pkt 1 na wysokości mniejszej, pod warunkiem że nie spowoduje to niebezpieczeństwa.
4. Przepisy ust. 1-3 nie mają zastosowania do małych statków napędzających zestaw sprzężony składający się z małych statków oraz do małych statków prowadzonych w zestawie sprzężonym.

Sygnalizacja nocna statków żaglowych w ruchu

§ 41. 1. Statki żaglowe powinny pokazywać:
1) światła burtowe określone w § 37 ust. 1 pkt 2; światła te mogą być również światłami zwykłymi,
2) światło rufowe określone w § 37 ust. 1 pkt 3.
2. Niezależnie od świateł określonych w ust. 1 statek żaglowy może pokazywać dwa zwykłe światła lub jasne światła, widoczne ze wszystkich stron, położone pionowo jedno nad drugim w odległości 1 m i w odpowiednim miejscu w górnej części lub na szczycie masztu; górne z tych świateł powinno być czerwone, a dolne - zielone.
3. Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do małych statków żaglowych, a przepis ust. 2 nie ma zastosowania do statków określonych w § 74.

Sygnalizacja nocna małych statków w ruchu

§ 42. 1. Pojedynczy mały statek o napędzie mechanicznym powinien pokazywać:
1) światło masztowe, zamiast jaskrawego jasne, w osi statku, co najmniej 1 m nad światłami burtowymi albo na poziomie świateł burtowych i wówczas co najmniej 1 m przed nimi,
2) światła burtowe; mogą one być zwykłe i położone zgodnie z warunkami określonymi w § 37 ust. 1 pkt 2, mogą być złączone razem lub mogą świecić z jednej latarni w osi statku na dziobie lub w pobliżu dziobu statku,
3) światło rufowe określone w § 37 ust. 1 pkt 3; statek mały może nie pokazywać tego światła, wówczas jednak powinien pokazywać, zamiast światła masztowego określonego w pkt 1, białe, jasne światło widoczne ze wszystkich stron.
2. Pojedynczy mały statek o napędzie mechanicznym, o długości mniejszej niż 7 m i prędkości maksymalnej do 10 km/h, może zamiast świateł określonych w ust. 1 pokazywać zwykłe białe światło, widoczne ze wszystkich stron, umieszczone na takiej wysokości, aby było dobrze widoczne.
3. Jeżeli mały statek holuje lub prowadzi w zestawie sprzężonym tylko małe statki, powinien pokazywać światła określone w ust. 1.
4. Holowane lub prowadzone w zestawie sprzężonym małe statki powinny pokazywać zwykłe białe światła, widoczne ze wszystkich stron. Przepis ten nie ma zastosowania do łodzi towarzyszących statków.
5. Mały statek żaglowy powinien pokazywać:
1) światła burtowe i światło rufowe, przy czym światła burtowe powinny być złączone razem lub świecić z jednej latarni i być położone w osi statku, na dziobie lub w pobliżu dziobu, a światło rufowe - w tylnej części statku; wymienione światła mogą być światłami zwykłymi,
2) albo światła burtowe i światło rufowe świecące z tej samej latarni umieszczonej na szczycie masztu; światła te mogą być światłami zwykłymi,
3) albo zwykłe białe, widoczne ze wszystkich stron światło, gdy długość statku jest mniejsza niż 7 m.
Przy zbliżaniu się do innych statków, statek powinien pokazywać drugie zwykłe białe światło.
6. Pojedynczy mały statek bez napędu mechanicznego lub żaglowego powinien pokazywać zwykłe białe, widoczne ze wszystkich stron światło. Łódź należąca do statku, wykonująca czynności w jego pobliżu, powinna pokazywać to światło przy zbliżaniu się innych statków.

Dodatkowa sygnalizacja nocna statków w ruchu przewożących materiały niebezpieczne

§ 43. 1. Statek przewożący materiały niebezpieczne, określone w załączniku nr 9, lub nie odgazowany po przewozie tych materiałów, jest obowiązany pokazywać, poza innymi światłami określonymi w niniejszych przepisach, niebieskie światło w takim miejscu i na takiej wysokości, aby było dobrze widoczne ze wszystkich stron.
2. Statek przewożący materiały niebezpieczne, określone w załączniku nr 10, lub nie odgazowany po przewozie tych materiałów, powinien pokazywać, poza innymi światłami określonymi w niniejszych przepisach, dwa niebieskie światła w takim miejscu i na takiej wysokości, aby były dobrze widoczne ze wszystkich stron; światła te powinny być położone w linii pionowej w odstępie 1 m.
3. Statek przewożący materiały niebezpieczne, określone w załączniku nr 11, powinien pokazywać, poza innymi światłami określonymi w niniejszych przepisach, trzy niebieskie światła w takim miejscu i na takiej wysokości, aby były dobrze widoczne ze wszystkich stron; światła te powinny być położone w linii pionowej w odstępie 1 m.
4. Jeżeli w zestawie pchanym lub w zestawie sprzężonym znajduje się jeden lub więcej statków określonych w ust. 1-3, to pchacz lub zestaw sprzężony powinien pokazywać odpowiednio światło lub światła określone w ust. 1, 2 lub 3.
5. Jeżeli statek, statki w zestawie pchanym lub statki w zestawie sprzężonym przewożą jednocześnie różne materiały niebezpieczne, określone w załącznikach nr 9-11, to statek ten, pchacz prowadzący zestaw pchany lub zestaw sprzężony powinien pokazywać sygnalizację odpowiadającą materiałom niebezpiecznym, które z określonych w ust. 1-3 wymagają największej liczby niebieskich świateł.
6. Światła niebieskie, o których mowa w ust. 1-5, powinny być co najmniej światłami niebieskimi zwykłymi.
7. Jeżeli statki załadowane materiałami niebezpiecznymi są statkami bezpośrednio przybywającymi z wód morskich lub bezpośrednio wychodzącymi z wód śródlądowych na wody morskie, to mogą one zamiast dodatkowych świateł określonych w ust. 1-5 pokazywać światła określone w przepisach obowiązujących na wodach morskich.

Sygnalizacja nocna promów w ruchu

§ 44. 1. Prom przemieszczający się na uwięzi powinien pokazywać:
1) jasne białe światło, widoczne ze wszystkich stron, umieszczone na wysokości co najmniej 4 m; jednak wysokość ta może być zmniejszona do 3 m na promach, których długość nie przekracza 15 m i gdy nie spowoduje to niebezpieczeństwa,
2) jasne zielone światło, widoczne ze wszystkich stron, umieszczone pionowo w odległości 1 m nad światłem określonym w pkt 1.
2. Łódź lub główny pływak, podtrzymujący linę promu wahadłowego (z podłużną liną), powinny pokazywać jasne białe światło, widoczne ze wszystkich stron, umieszczone na wysokości co najmniej 1,5 m nad poziomem wody.
3. Prom przemieszczający się swobodnie powinien pokazywać:
1) jasne białe światło, określone w ust. 1 pkt 1,
2) jasne zielone światło, określone w ust. 1 pkt 2,
3) światła burtowe i światło rufowe, określone w § 37 ust. 1 pkt 2 i 3.
4. Prom przemieszczający się swobodnie, który ma pierwszeństwo przejścia, powinien pokazywać:
1) jasne białe światło, określone w ust. 1 pkt 1,
2) dwa jasne zielone światła spełniające warunki określone w ust. 1 pkt 2; drugie światło zielone powinno być pokazywane pionowo, w odległości 1 m nad zielonym światłem określonym w ust. 1 pkt 2,
3) światła burtowe i światło rufowe, określone w § 37 ust. 1 pkt 2 i 3.

Dodatkowa sygnalizacja nocna statków w ruchu, które utraciły zdolność manewrową

§ 45. 1. Statek, który utracił manewrowość, w razie konieczności, obok świateł wymaganych niniejszymi przepisami powinien pokazywać:
1) jasne czerwone światło poruszające się wahadłowo; na małych statkach w miejscu czerwonego może być pokazywane białe jasne światło; światło to powinno być pokazywane w stronę zbliżających się statków, albo
2) dwa jasne czerwone światła, widoczne ze wszystkich stron, jedno pionowo nad drugim w odległości 1 m, umieszczone w takim miejscu i na takiej wysokości, aby były widoczne ze wszystkich stron.
2. Zamiast pokazywania świateł określonych w ust. 1, w razie konieczności, statek powinien nadać sygnał dźwiękowy "cztery krótkie dźwięki" lub, jeżeli sytuacja tego wymaga, pokazać te światła i równocześnie nadać ten sygnał.

Sygnalizacja nocna scalonych materiałów pływających i innych obiektów pływających w ruchu

§ 46. Scalone materiały pływające lub inne obiekty pływające powinny pokazywać zwykłe białe światła, widoczne ze wszystkich stron, w liczbie dostatecznej, aby były widoczne ich zarysy.

IIB. Sygnalizacja nocna na postoju

Sygnalizacja nocna statków na postoju

§ 47. 1. Statek pośrednio lub bezpośrednio przycumowany do brzegu powinien pokazywać zwykłe białe światło, widoczne ze wszystkich stron, od strony szlaku żeglownego i na wysokości co najmniej 3 m.
2. Statek stojący z dala od brzegu na kotwicy, bez bezpośredniego lub pośredniego dostępu do brzegu, powinien pokazywać dwa zwykłe białe światła, widoczne ze wszystkich stron, położone w odpowiednich miejscach: jedno - w dziobowej części statku na wysokości co najmniej 4 m, drugie - w rufie części statku na wysokości co najmniej 2 m i w miarę możliwości o 2 m poniżej pierwszego światła.
3. Zestaw pchany lub sprzężony, jak również każda inna grupa statków stojących z dala od brzegu, bez bezpośredniego lub pośredniego dostępu do brzegu, powinny pokazywać na każdym statku zestaw 1 białe zwykłe światło widoczne ze wszystkich stron. Światło to powinno być umieszczone w przedniej części każdego statku zestawu na wysokości co najmniej 4 m. Łączna liczba świateł zestawu nie powinna w zasadzie wynosić więcej niż 4, jednak zarys zestawu powinien być wyraźnie oznaczony.
4. Mały statek, z wyjątkiem łodzi towarzyszącej statku, stojący na kotwicy, zamiast świateł określonych w ust. 2, powinien pokazywać jedno zwykłe białe światło, widoczne ze wszystkich stron, które może być umieszczone na mniejszej wysokości.
5. Sygnalizacja określona w ust. 1-4 nie obowiązuje:
1) gdy statek znajduje się na postoju na drodze wodnej, na której czasowo ruch statków jest niemożliwy lub zabroniony,
2) gdy statek znajduje się na postoju, przycumowany do brzegu dostatecznie oświetlonego,
3) gdy statek znajduje się na postoju poza szlakiem żeglownym, w pewnie bezpiecznym miejscu.
6. Przepisy ust. 1-5 nie dotyczą statków określonych w § 49, 52, 73 ust. 2 i 3 oraz w § 74.

Dodatkowa sygnalizacja nocna statków na postoju przewożących materiały niebezpieczne

§ 48. Przepisów § 43 powinny przestrzegać statki określone w tym paragrafie, również gdy znajdują się na postoju.

Sygnalizacja nocna promów na postoju przy przystani

§ 49. 1. Prom na uwięzi, znajdujący się na postoju przy przystani w trakcie wykonywania prac związanych z przeprawą, powinien pokazywać światła określone w § 44 ust. 1. Niezależnie od tego łódź lub główny pływak podtrzymujący linę promu wahadłowego (z podłużną liną) powinien pokazywać światło określone w § 44 ust. 2.
2. Prom przemieszczający się swobodnie, znajdujący się na postoju przy przystani w trakcie wykonywania prac związanych z przeprawą, powinien pokazywać światła określone w § 44 ust. 1. Podczas krótkiego postoju przy przystani może on w dalszym ciągu pokazywać światła określone w § 37 ust. 1 pkt 2 i 3. Promy określone w ust. 1 oraz w niniejszym ustępie powinny zgasić zielone światło określone w § 44, z chwilą gdy znajdą się na postoju kończąc prace związane z przeprawą.

Sygnalizacja nocna scalonych materiałów pływających i innych obiektów pływających na postoju

§ 50. 1. Scalone materiały pływające lub inne obiekty pływające powinny pokazywać zwykłe białe światła, widoczne ze wszystkich stron, w liczbie dostatecznej, aby ich zarysy były widoczne od strony szlaku żeglownego.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do sytuacji określonych w § 47 ust. 5.

Sygnalizacja nocna sprzętu połowowego statków na postoju

§ 51. 1. Jeżeli statek ma sprzęt połowowy wystawiony na szlaku żeglownym lub w pobliżu szlaku żeglownego, to statek powinien pokazywać z tego sprzętu zwykłe białe światła, widoczne ze wszystkich stron, w liczbie dostatecznej do określenia położenia tego sprzętu połowowego.
2. Sieci lub inny sprzęt połowowy oraz urządzenia służące do ich umocowania, gdy znajdują się w pobliżu szlaku żeglownego, powinny być oznakowane tykami, a na tyce znajdującej się najbliżej szlaku żeglownego powinno znajdować się białe zwykłe światło widoczne ze wszystkich stron.
3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do sytuacji określonych w § 47 ust. 5 pkt 1-3.

Sygnalizacja nocna pracujących urządzeń pływających i osiadłych na mieliźnie lub zatopionych statków

§ 52. 1. Pracujące urządzenia pływające lub statek na postoju, wykonując prace lub operacje sondażowe albo inne pomiary, powinny pokazywać:
1) ze strony lub stron, z których szlak żeglowny jest wolny dla przejścia statków - dwa jasne lub zwykle zielone światła, widoczne ze wszystkich stron, umieszczone pionowo w odległości 1m od siebie,
2) ze strony, z której szlak żeglowny jest zamknięty dla przejścia statków - czerwone światło, widoczne ze wszystkich stron, na takiej wysokości, jak górne światło zielone ze świateł określonych w pkt 1 i o natężeniu świecenia równym natężeniu tych świateł: światła te pokazuje również urządzenie pływające lub statek wymagające ochrony przed falowaniem.
3) ze strony lub stron, z których szlak żeglowny jest wolny dla przejścia statków - jasne lub zwykłe czerwone i białe światła, widoczne ze wszystkich stron, umieszczone pionowo w odległości 1 m, czerwone nad białym,
4) ze strony, z której szlak żeglowny jest zamknięty dla przejścia statków - czerwone światło, widoczne ze wszystkich stron na wysokości światła czerwonego określonego w pkt 3 i o takim samym natężeniu świecenia.
Światła wymienione w pkt 1-4 powinny znajdować się na takiej wysokości, aby były dobrze widoczne ze wszystkich stron dla innych statków.
2. Statek osiadły na mieliźnie lub zatopiony powinien pokazywać światła określone w ust. 1 pkt 3 i 4. Jeżeli położenie zatopionego statku nie pozwala na pokazanie świateł, to światła te należy pokazywać z łodzi, pławy lub pływaka, umieszczonych nad zatopionym statkiem.

Sygnalizacja nocna kotwic, które mogą zagrażać ruchowi żeglugowemu

§ 53. 1. Jeżeli w sytuacjach określonych w § 47 i 50 kotwice statków, scalonych materiałów pływających lub innych obiektów pływających rzucone są w takiej odległości i miejscu, że mogą stanowić zagrożenie dla ruchu żeglugowego, to światło znajdujące się najbliżej kotwicy powinno być zastąpione dwoma zwykłymi białymi światłami, widocznymi ze wszystkich stron, umieszczonymi pionowo w odległości 1 m od siebie.
2. Kotwica znajdująca się w położeniu określonym w ust. 1 powinna być oznakowana żółtą pławką z reflektorem radarowym.
3. Kotwica urządzenia pływającego, gdy może zagrażać ruchowi żeglugowemu, powinna być oznakowana w sposób określony w ust. 2 oraz dodatkowo zwykłym białym światłem, widocznym ze wszystkich stron.

III. Sygnalizacja dzienna

IIIA. Sygnalizacja dzienna w ruchu

Sygnalizacja dzienna zestawów holowanych w ruchu

§ 54. 1. Holownik, a przy większej liczbie holowników idący jako pierwszy, gdy prowadzi zestaw holowany lub statek o napędzie mechanicznym, udzielający czasowo pomocy holowniczej statkom o napędzie mechanicznym lub zestawom, powinien pokazywać żółty walec z dwoma pasami (czarnym i białym) w górnej i dolnej części, przy czym białe pasy powinny znajdować się na skraju walca. Walec ten powinien być umieszczony pionowo w dziobowej części statku na takiej wysokości, aby był widoczny ze wszystkich stron.
2. Jeżeli na czele zestawu holowanego idą dwa (lub więcej) połączone lub nie połączone burtami holowniki albo jeżeli przed statkiem o napędzie mechanicznym lub zestawem idą dwa (lub więcej) połączone albo nie połączone burtami statki o napędzie mechanicznym, udzielające czasowo pomocy holowniczej, to każdy z nich powinien pokazywać walec określony w ust. 1.
3. Statki zestawu holowanego, idące za jednym (lub więcej) holownikiem w sytuacjach określonych w ust. 1 i 2 powinny pokazywać żółtą kulę umieszczoną w takim miejscu i na takiej wysokości, aby była widoczna ze wszystkich stron. Jeżeli w zestawie więcej niż dwa z tych statków jest sprzężonych burtami, to kule te powinny pokazywać zewnętrzne statki spośród sprzężonych burtami. Określone wyżej kule pokazywane przez statki holowane w jednym zestawie holowanym, w miarę możliwości, powinny znajdować się na jednakowej wysokości ponad zwierciadłem wody.
4. Jeżeli statek o napędzie mechanicznym albo zestaw sprzężony lub pchany przemieszcza się za statkiem lub statkami o napędzie mechanicznym, udzielającymi czasowo pomocy holowniczej, to ten statek o napędzie mechanicznym, wszystkie statki zestawu sprzężonego i pchacz pchający zestaw pchany powinny pokazywać żółtą kulę określoną w ust. 3.
5. Podczas przejścia pod mostami stałymi lub zamkniętymi mostami zwodzonymi oraz podczas przejścia przez jazy lub śluzy i w innych miejscach o ograniczonym przejściu statki zestawu holowanego mogą pokazywać walce określone w ust. 1 i 2 lub kule określone w ust. 3 i 4, na wysokości mniejszej, pod warunkiem że nie spowoduje to niebezpieczeństwa.
6. Jeżeli wymienione w ust. 1-3 statki są statkami zestawu holowanego, bezpośrednio przychodzącymi z wód morskich lub bezpośrednio wychodzącymi ze śródlądowych wód na wody morskie, to mogą one nie pokazywać żółtej kuli w odniesieniu do statków holowanych lub żółtego walca z pasami w odniesieniu do holowników. Przepis ten dotyczy sytuacji, gdy zestaw holowany wchodzi lub przychodzi z wód morskich i przebywa niewielką odległość od miejsca postoju.
7. Przepisy ust. 1-6 nie mają zastosowania do małych statków holujących zestaw holowany, składający się tylko z małych statków, i do małych statków holowanych.

Sygnalizacja dzienna statków żaglowych w ruchu, korzystających równocześnie z napędu żaglowego i napędu mechanicznego

§ 55. Statek idący pod żaglami i jednocześnie używający mechanicznego urządzenia napędowego powinien pokazywać czarny stożek wierzchołkiem skierowanym w dół. Stożek powinien być umieszczony w takim miejscu i na takiej wysokości, aby był widoczny ze wszystkich stron.

Sygnalizacja dzienna statków w ruchu, które posiadają zezwolenie na przewóz więcej niż 12 pasażerów, o długości mniejszej niż 15 m

§ 56. Statki, które posiadają zezwolenie na przewóz więcej niż 12 pasażerów i których długość jest mniejsza niż 15 m, powinny pokazywać żółty podwójny stożek, umieszczony w takim miejscu i na takiej wysokości, aby był widoczny ze wszystkich stron.

Dodatkowa sygnalizacja dzienna statków w ruchu przewożących materiały niebezpieczne

§ 57. 1. Statek przewożący materiały niebezpieczne, określone w załączniku nr 9, lub nie odgazowany po przewozie materiałów powinien pokazywać, poza innymi znakami określonymi w niniejszych przepisach, niebieski stożek skierowany wierzchołkiem w dół, w takim miejscu i na takiej wysokości, aby był widoczny ze wszystkich stron.
2. Statek przewożący materiały niebezpieczne, określone w załączniku nr 10, lub nie odgazowany po przewozie tych materiałów powinien pokazywać, poza innymi znakami określonymi w niniejszych przepisach, dwa niebieskie stożki w linii pionowej, wierzchołkami skierowane w dół, w odległości 1 m od siebie, w takim miejscu i na takiej wysokości, aby były widoczne ze wszystkich stron.
3. Statek przewożący materiały niebezpieczne, określone w załączniku nr 11, powinien pokazywać, poza znakami określonymi w niniejszych przepisach, trzy niebieskie stożki w linii pionowej, wierzchołkami skierowane w dół, w odległości 1 m od siebie, w takim miejscu i na takiej wysokości, aby były widoczne ze wszystkich stron.
4. Jeżeli w zestawie pchanym lub zestawie sprzężonym znajduje się jeden lub więcej statków, określonych w ust. 1-3, to pchacz lub zestaw sprzężony powinny pokazywać odpowiednio stożek lub stożki określone w ust. 1, 2 lub 3.
5. Jeżeli statek, statki w zestawie pchanym lub statki w zestawie sprzężonym przewożą jednocześnie różne materiały niebezpieczne, określone w załącznikach nr 9-11, to statek ten, pchacz prowadzący zestaw pchany lub ten zestaw sprzężony powinny pokazywać sygnalizację odpowiadającą materiałom niebezpiecznym, które z określonych w ust. 1-3 wymagają największej liczby niebieskich stożków.
6. Jeżeli statki załadowane materiałami niebezpiecznymi są statkami bezpośrednio przybywającymi z wód morskich lub bezpośrednio wychodzącymi z wód śródlądowych na wody morskie, to mogą one, zamiast dodatkowych znaków określonych w ust. 1-5, pokazywać znaki określone w przepisach obowiązujących na wodach morskich.

Sygnalizacja dzienna promów w ruchu

§ 58. 1. Promy powinny pokazywać zieloną kulę na wysokości co najmniej 4 m.
2. Promy z prawem pierwszeństwa powinny pokazywać biały walec około 1 m poniżej zielonej kuli.
3. Promy, których długość jest mniejsza niż 15 m, mogą pokazywać określoną w ust. 1 zieloną kulę na wysokości co najmniej 3 m.

Dodatkowa sygnalizacja dzienna statków w ruchu, które utraciły zdolność manewrową

§ 59. 1. Statek, który utracił zdolność manewrową, w razie konieczności, obok znaków przewidzianych w niniejszych przepisach, powinien pokazywać:
1) czerwoną flagę poruszającą się wahadłowo albo
2) dwie czarne kule, w linii pionowej jedna nad drugą w odległości 1m, umieszczone w odpowiednim miejscu i na takiej wysokości, aby były widoczne ze wszystkich stron.
2. Zamiast pokazywania znaków określonych w ust. 1, w razie konieczności, statek powinien nadać sygnał dźwiękowy "cztery krótkie dźwięki" lub, jeżeli sytuacja tego wymaga, pokazywać równocześnie znaki i nadawać sygnał.

Dodatkowa sygnalizacja dzienna statków mających pierwszeństwo przejścia

§ 60. Statek, który otrzymał prawo pierwszeństwa przejścia przez miejsca, w których obowiązuje kolejność przejścia określona przez inspektorat lub w niniejszych przepisach, powinien pokazywać, oprócz innych znaków określonych niniejszymi przepisami, czerwony trójkątny proporzec o długości co najmniej 1 m i szerokości 0,5 m, umieszczony w dziobowej części statku na takiej wysokości, aby był widoczny ze wszystkich stron.

IIIB. Sygnalizacja dzienna na postoju

Sygnalizacja dzienna statków na postoju

§ 61. 1. Statek, z wyjątkiem małego statku, i inne grupy statków stojące z dala od brzegu na kotwicy (bez pośredniego lub bezpośredniego dostępu do brzegu) powinny pokazywać czarną kulę umieszczoną w dziobowej części statku w takim miejscu i na takiej wysokości, aby była widoczna ze wszystkich stron. Kula ta powinna być pokazywana również na statku udzielającym pomocy holowniczej.
2. Sygnalizacja, o której mowa w ust. 1, nie obowiązuje:
1) gdy statek znajduje się na postoju na drodze wodnej, na której czasowo ruch żeglugowy jest niemożliwy lub zabroniony,
2) gdy statek znajduje się na postoju poza szlakiem żeglownym w pewnie bezpiecznym miejscu.
3. Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą statków określonych w § 64, § 73 ust. 2 i 3 i § 74 oraz małych statków, chyba że stoją one na kotwicy na szlaku żeglownym lub w jego pobliżu.

Dodatkowa sygnalizacja dzienna statków przewożących materiały niebezpieczne na postoju

§ 62. Przepisów § 57 obowiązane są przestrzegać określone w nim statki również wówczas, gdy znajdują się na postoju.

Sygnalizacja dzienna sprzętu połowowego statków na postoju

§ 63. Jeżeli statek ma sprzęt połowowy wystawiony na szlaku żeglownym lub w jego pobliżu, to statek powinien pokazywać z tego sprzętu żółte pławy lub żółte flagi, w liczbie dostatecznej do określenia położenia tego sprzętu połowowego.

Sygnalizacja dzienna pracujących urządzeń pływających i osiadłych na mieliźnie lub zatopionych statków

§ 64. 1. Pracujące urządzenie pływające lub statek na postoju, wykonujące prace na drodze wodnej, operacje sondażowe albo inne pomiary, powinny pokazywać:
1) ze strony lub stron, z których szlak żeglowny jest wolny dla przejścia statków - dwa zielone podwójne stożki, umieszczone pionowo w odległości 1 m od siebie,
2) ze strony, z której szlak żeglowny jest zamknięty dla przejścia statków - czerwoną kulę na takiej wysokości, jak górny podwójny stożek ze stożków określonych w pkt 1; kulę tę i stożki pokazują również, gdy urządzenie pływające lub statek wymagają ochrony przed falowaniem,
3) ze strony lub stron, z których szlak żeglowny jest wolny dla przejścia statków - flagę czerwono-białą lub dwie flagi, umieszczone pionowo w odległości 1 m, z których górna jest koloru czerwonego, a dolna - koloru białego,
4) ze strony, z której szlak żeglowny jest zamknięty dla przejścia statków - flagę czerwoną (na wysokości flagi czerwono-białej lub czerwonej, o której mowa w pkt 3).
2. Znaki sygnalizacyjne określone w ust. 1 pkt 1 i 2 mogą być zastąpione następującymi znakami:
1) ze strony lub stron, z których szlak żeglowny jest wolny dla przejścia statków - znakiem żeglugowym wskazania zezwolenia na przejazd E.1 (załącznik nr 7),
2) ze strony, z której szlak żeglowny jest zamknięty dla przejścia statków - znakiem żeglugowym zakazu przejścia A.1 (załącznik nr 7), umieszczonym na takiej samej wysokości, jak znak E.1 określony w pkt 1.
3. Wszystkie znaki sygnalizacji dziennej określone w ust. 1 i 2 powinny być pokazywane na takiej wysokości, aby były widoczne ze wszystkich stron. Flagi określone w ust. 1 pkt 3 i 4 mogą być zastąpione tablicami tego samego koloru.
4. Statek osiadły na mieliźnie lub zatopiony obowiązany jest pokazywać znaki określone w ust. 1 pkt 3 i 4. Jeżeli położenie zatopionego statku nie pozwala na pokazywanie znaków, to znaki te powinny być pokazywane z łodzi, pławy lub pływaka, umieszczonych nad zatopionym statkiem.
5. Jeżeli określone w ust. 1 prace odbywają się na drodze wodnej z dala od szlaku żeglownego, to inspektorat może zwolnić pracujące urządzenia pływające lub wykonujący pracę statek od obowiązku pokazywania znaków określonych w ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w ust. 2 pkt 1 i 2.

Sygnalizacja dzienna kotwic, które mogą zagrażać ruchowi żeglugowemu

§ 65. Kotwice statków, scalonych materiałów pływających i innych obiektów, jeżeli rzucone są w takiej odległości i miejscu, że mogą stanowić zagrożenie dla ruchu żeglugowego, powinny być oznakowane żółtą pławą z reflektorem radarowym.

 
IV. Sygnalizacja specjalna

Sygnalizacja zakazu wstępu na statek

§ 66. 1. Jeżeli obowiązujące przepisy zabraniają wstępu na statek osobom nie należącym do załogi statku, to zakaz ten powinien być oznakowany znakiem zakazu wstępu na statek (załącznik nr 3 pkt 4.1). Znak ten powinien być pokazywany, w zależności od potrzeb, na pokładzie statku lub na jego trapie. Znak powinien mieć średnicę 0,6 m i spełniać warunki określone w § 32 ust. 3.
2. Znak określony w ust. 1 powinien być w porze nocnej oświetlony.

Sygnalizacja zakazu palenia tytoniu

§ 67. 1. Jeżeli obowiązujące przepisy zakazują palenia tytoniu na statku, to zakaz ten powinien być oznakowany znakiem zakazu palenia tytoniu (załącznik nr 3 pkt 4.2). Znak ten powinien być pokazany, w zależności od potrzeb, na pokładzie statku lub na jego trapie. Znak powinien mieć średnicę około 0,6 m i spełniać warunki określone w § 32 ust. 3.
2. Znak, o którym mowa w ust. 1, powinien być w porze nocnej oświetlony.

Dodatkowa sygnalizacja statków organów kontroli i straży pożarnej

§ 68. 1. Statki inspektoratów żeglugi śródlądowej, Policji i Straży Granicznej, gdy jest to konieczne dla zachowania bezpieczeństwa lub porządku na drodze wodnej, oprócz innych określonych w niniejszych przepisach świateł i znaków, mogą pokazywać zarówno w dzień, jak i w nocy, niebieskie migające światło, widoczne ze wszystkich stron. Przepis powyższy stosuje się również